menu Menü
Redifsiz Yutkunuş
ben, ölmesin diye renkler suya anlatıyorum kökünü bilmediğim bir ağacı…
Neşe Usta Edebiyat, Şiir
"Hasta Dünya"ya El Veren Adam: Nâzım Hikmet Geri Mizgin Bulut: Yokuş devam ediyor. Tırmanıyorum çünkü yaklaşmanın sonu yok.  İleri

uçurumlaştığı gök-teninden kanatlanan ellerimi seyrediyorum bir aynanın yüzünde…

uzundur
beli ince sarmal
bildiğim sevmeler.
içi yar kenarında sarmaşık bir revan.
kuşların sırtında duran redifsiz bir çift yutkunuş,
iç toprağımda hiç anlamayacakların şiiri.
bak işte onu kırıyorum sana!
ellerimi düşünüyorum
ve düşürüyorum avucumu,
iki nokta ile başlayıp biten her gri dize gibi ağır yaralı.

bir kitap yanıyor kaburgamda
aşınmış bir öykünün kulpu kırılıyor,
cilalanmış bin ah…
gündüzden unutuluyor bir bavul susuşu.
susunca toplanmıyor eşya,
hiçbir eşya yek bir ansıma ile süpürülmüyor.
yoklayınca atmıyor nabız…

kapıya sıkışmış kalbim,
bileklerimin duyabildiği nokta sesiyle
bir duvar yazısında şimdi.
kaldırımları kundaklayan soğuk belimde,
gidemiyorum hiçten, yer benimle yürüyor.

cereyanda bırakılan gözlerin
ağzında doğumunun hazan lekesi
tenha bir sayfada kurumuş kirpik
pencere kenarında koluma batan gökten gölge.

ben,
ölmesin diye renkler
suya anlatıyorum kökünü bilmediğim bir ağacı…

Bunu paylaşın:


Geri İleri

keyboard_arrow_up