menu Menü
Yıkım Armağanı
Bakışlarından akan yol, uzaklığı parçalıyorken bir kuş kanadının izi avuçlarının sarsıntısında.
Neşe Usta Edebiyat, Şiir
Göç Mevsimi Geri dona nobis pacem barbarus İleri

Bakışlarından akan yol, uzaklığı parçalıyorken
bir kuş kanadının izi avuçlarının sarsıntısında.
Yüzünde yankılanan bin sükût için
gözlerinin yürüdüğü sokaklardaki her kaldırıma
birer zarf bırakıyordun:
boşluk, yıkım, kalıntı.

Boğazında ateş dolusu kuyu.
Sesin duyuluyordu
yedi katlı bir kiliseden.
Kendine uyandığın bir yolculuk sırasında
senin uykuna kapanıyordu gözlerim.
His devinimi soluk soluğa.

An dize dize iken,
boylu boyunca uzanır gecenin meçhuliyeti
kalem ve kağıda.

Bir yıkım armağanıdır ânın külleri.
Üç nokta devrilir,
karışır dudağında asılı kalan rüzgâra.

“Haya-t!” diyorum,
sayfalaşmaya hep meylediyor
ardında duran saydam boşluğuyla.
Hissedilir olana bırakıyor bakabilmenin aidiyetini.
Karnında taşıdığın koridorlarda
küflenmiş zarf sahibesine sessizleniyor
ve ben tüm eşiklerde
senin uykuna aralıyorum ruh kapaklarımı…

Bunu paylaşın:


Geri İleri

keyboard_arrow_up